14 ივლისს რუსმა სამხედროებმა უკრაინის ქალაქი ვინიცა დაბომბეს. დაიღუპა 24 ადამიანი, მათ შორის სამი ბავშვი. დაღუპულთაგან ყველაზე ახალგაზრდა ოთხი წლის ლიზა დმიტრიევაა. დედამისი ირინა მძიმედ დაშავდა (თავდაპირველად გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ფეხი დაკარგა, მაგრამ შემდეგ თავად უარყო ეს ინფორმაცია). ის მოხვდა საავადმყოფოში დაბომბვის შემდეგ, ირინას მაშინვე არ ახსოვდა რა მოხდა. ექიმები და ახლობლები ყოყმანობდნენ ეთქვათ მისთვის შვილის გარდაცვალების შესახებ, იმის შიშით, რომ ის არ გადარჩებოდა. მოგვიანებით, ირინამ გაიხსენა დაბომბვის ყველა დეტალი - დღეს ეს შემზარავი ისტორია მან აღწერა ინსტაგრამზე, სადაც  ქალიშვილზე ისაუბრა.

"ტრაგედიის შემდეგ პირველად ვეწვიე ადგილს, რომელიც ახლა სამუდამოდ ჩაიბეჭდება ჩემს მეხსიერებაში .

ოპერაციის შემდეგ მეხსიერება დავკარგე, ვერ მივხვდი, სად ვიყავი და რატომ მქონდა სხეული მთლიანად შეხვეული. მთელი ღამე ვამრავლებდი მოვლენებს, ვიხსენებდი, ვფიქრობდი, სად არის ლიზა, რატომ არა ჩემთან... მე მჯეროდა, რომ ჩემი ქალიშვილი ცოცხალი იყო, რადგან ასე არ შეიძლებოდა, ჩემი შვილი არ მოკვდებოდა, ასე არ უნდა იყოს...  შევხედე ჩემს დაზიანებებს და მივხვდი, რომ ყოველივე ამის შემდეგ ეს სიზმარი არ არის... ყოველი წამი მეხსიერებაში მრავლდებოდა.

ყველაფერი გამახსენდა. მახსოვს იმ საბედისწერო დღის ყოველი წამი.

მახსოვს, როგორ გავიგონე ხმამაღალი ხმაური, გავიფიქრე: ეს ნამდვილად არ არის თვითმფრინავი. პარალელურად მე და ლიზამ თავი მაღლა ავწიეთ, პირდაპირ ჩვენს თავზე რაკეტა მოფრინავდა - ძალიან დიდი. რაკეტის თავი რამდენიმე მეტრით მაღლა იყო. დავინახე, როგორ ეცემა ოფიცერთა სახლისკენ, ზურგით ვიდექი მისკენ, ვიფიქრე, რომ ბავშვს ჩემს თავს დავფარავდი... ეს არც ერთი წამი იყო, არამედ ბევრად ნაკლები.

ლიზას ეტლი ძალიან მაგრად მოვუხვიე ჩემსკენ, მისი თავიც ჩემს მხარეზე იყო. შემდეგ ძლიერი აფეთქება გავიგონე და დედამიწის კანკალი. მაშინ საერთოდ არ მიგრძვნია ტკივილი, ირგვლივ მხოლოდ მკვდარი სიჩუმე იყო... კედელს ირგვლივ შავი კვამლი ედგა, არაფერი ჩანდა. მეორე აფეთქება არ გამიგია, მანქანის სიგნალიზაცია, არაფერი გამიგია.

მერე დავინახე ჩემი საყვარელი ქალიშვილი, მისი დახეული სხეული... 

კიდევ ორიოდე წუთი გავრბოდი და ვეძებდი ადამიანებს, რომლებიც დაეხმარებოდნენ ლიზას ეტლიდან გამოყვანაში. ირგვლივ მკვდარი სიჩუმე იყო. [მე] დავჯექი და ყვირილი დავიწყე  მერე დიდი ტკივილი ვიგრძენი და დავინახე, რომ სისხლი სდიოდა მიწაზე, დამეწყო დახრჩობა. ტვინმა უარი თქვა ყველაფრის დაჯერებაზე... ეს საშინელი სურათი ისევ და ისევ ტრიალებს ჩემს თვალწინ... ყველაფერი წვრილმანამდე მახსოვს...

რუსმა ტერორისტებმა ამ არსებებმა მოკლეს ჩემი შვილი, ხელი აღმართეს წმინდაზე. კიდევ რამდენი მტკიცებულება სჭირდება მსოფლიოს უკრაინელი ხალხის ხოცვა-ჟლეტის შესაჩერებლად??? 360-ზე მეტი მოკლული და გაუპატიურებული პატარა ანგელოზი. მსოფლიო, არ მესმის, რატომ უშვებთ რომ რუსმა არაადამიანებმა დაგვხოცონ." - იხსენებს ირინა ტრაგედიის დღეს.

დიმიტრიევა არის დიზაინერი და ბლოგერი, რომელიც მუშაობს კიევში, გამომცემლობა Kartel-ის სარეკლამო განყოფილებაში. თავის ინსტაგრამზე (მის ანგარიშზე ოთხი ათასი ადამიანი იყო გამოწერილი, ახლა ეს მაჩვენებელი 90 ათასამდე გაიზარდა), ის რეგულარულად უზიარებდა ქალიშვილის აღზრდის გამოცდილებას, რომელსაც დაუნის სინდრომის დიაგნოზი დაუსვეს.

ავტორი: ექსპრესნიუსი,

სოციალური ქსელები

ვაშინგტონმა კიდევ ერთხელ განაცხადა, რომ რუსული ნავთობის წინააღმდეგ სანქციების შემსუბუქებას არ გააგრძელებს

ზელენსკიმ რუსეთსა და უკრაინას შორის მოლაპარაკებების აზერბაიჯანში გამართვა შესთავაზა

მაკრონი: ევროპელებმა უნდა აღიარონ, რომ აშშ, ჩინეთი და რუსეთი ახლა ჩვენს წინააღმდეგ არიან

ზელენსკი აზერბაიჯანში ალიევთან შესახვედრად ჩავიდა